Ως χρωμοΣώματα, επανακαθορίζουμε την ταυτότητά μας και θέτουμε τα δικά μας μέτρα για το ποιοι είμαστε και τι μας αρέσει.

Ψάχνουμε το δικό μας χρώμα σε έναν κόσμο που επιμένει να δείχνει γκρίζος..

[Ποιοι είμαστε] [Τι θέλουμε, τι δε θέλουμε, θέλουμε;] [Γιατί;] [Πώς;]

24 Ιαν 2008

(Όταν βγάινει το) Φως στο Γκάζι...




Καμία σχέση. Το πρωί είναι σαν άλλη περιοχή το Γκάζι. Ούτε κόσμος με σακάκια, σκισμένα jeans, γραβάτες, ούτε μουσικές από τα café και τα clubάκια και φυσικά ούτε ωραίες φάτσες!Σου θυμίζει πιο πολύ σε ποιο μέρος της Αθήνας είσαι και τι ήταν αυτό το μέρος πριν το «καταλάβουν» τα μαγαζιά. Βιομηχανική ζώνη ήταν πάντα το Γκάζι, συνεργεία αυτοκινήτων ή παρακμιακά καφενεία υπήρχαν μόνο (αν και έχουν μείνει ακόμα 2-3 αλλά πού θα πάει θα μεταμορφωθούν σε Starbucks ή Everest με τον καιρό…). Έλα όμως που το πρωί γίνεται κάτι και ξυπνάει αυτό το «άλλο» Γκάζι!
Θόρυβοι από ηλεκτροκολλήσεις, έμπορους χαλιών-λουλουδιών-τραπεζιών και ό, τι άλλο χωράει στο Ντάτσουν. Και φυσικά οι αγαπημένες μου μορφές: κάτι άνθρωποι με τρίκυκλα που κάνουν κύκλους σε Ιερά Οδό-Πειραιώς-Ορφέως-Κωνσταντινουπόλεως, σταματάνε σε κάθε σκουπιδοτενεκέ και μαζεύουν ό, τι βρουν ακέραιο και πρόσφορο για πώληση. Πού τα πουλάνε? Μπορεί να τα είχες δει πιο παλιά, πριν τη στάση του Metro, αν πήγαινες με τα πόδια Θησείο απ’ τον πεζόδρομο του Νεκροταφείου… Ρώτησα και έμαθα: γυρολόγους τους λένε και μη ρωτήσεις γιατί, δεν ξέρω :-Ρ Ξέρω όμως ότι κάποιες τοπικές οργανώσεις έχουν πρόβλημα μαζί τους.
Και μιας και είπα οργανώσεις, υπάρχουν αρκετές (3 σίγουρα) που αποτελούνται από κατοίκους του Γκαζιού-Βοτανικού-Ρουφ-Κεραμεικού που έχουν σοβαρά αιτήματα και αρκετά έντονη δράση… Ναι έχει προβλήματα η περιοχή τα πρωινά. Στενοί δρόμοι, μόλυνση και βέβαια οι γραμμές του ΟΣΕ.




Το Γκάζι είναι αναπόσπαστο κομμάτι του κέντρου και πιο συγκεκριμένα της Ομόνοιας και του Κολωνού (Ακαδημία Πλάτωνα κτλ). Όχι δε μοιάζει με τους γείτονές του, Θησείο και Μοναστηράκι. Και αυτό είναι καλό (για μένα) γιατί δείχνει ότι ακόμα δεν το έχει καταπιεί το lifestyle που έφαγε την περιοχή του Ψυρρή. Τουλάχιστον όχι όσο υπάρχει ακόμα ήλιος γιατί όταν νυχτώνει αλλάζει το σκηνικό ό, τι και να σημαίνει αυτό ;-)


Προσωπικά λατρεύω το Γκάζι και όλη την περιοχή άσχετα σε τη θέση είναι ο ήλιος εκείνη τη στιγμή. Νομίζω ότι έχει κάτι μαγικό και μου ασκεί μια ανεξήγητη έλξη ειδικά τα καλοκαίρια που χαζεύουμε τον Παρθενώνα απο την ταράτσα-να το πω ή θα κάνω διαφήμιση? Δε με νοιάζει :-Ρ- του Aroyo ή όταν βγαίνοντας από το Metro το μάτι μου πέφτει πάνω στην Ακρόπολη. Πρωί ή βράδυ το Γκάζι μου θυμίζει Αθήνα όπως την είχα στο μυαλό μου πριν ερθω να μείνω και ελπίζω να μην αλλοιωθεί και αυτό...

6 σχόλια:

Hfaistiwnas είπε...

Αν σου πω οτι δεν έχω πάει ποτέ κατα τη διάρκεια της ημέρας... και ξέρεις γιατί, επειδή δεν θα είχε τίποτα να κάνω. Απο περιέργεια και μόνο όμως θα πάω, ειδικά με το αφιερωματάκι, θα ήθελα να δω τι παίζει...

Γιάννης είπε...

Μα είναι τελείως άδειο από κόσμο το πρωί. Μόνο κάτοικοι και φοιτητές της Γεωπονικής είναι στο Γκάζι εκείνη την ώρα.. Πάντως αξίζει και το πρωί ;-)

UnKnownX είπε...

LOL φίλη...
ωραίο το κειμενάκι σου. Βρέθηκα κι εγώ πολλές φορές στο γκάζι κατά τη διάρκεια της μέρας.
Αυτό που έχω να πω... είναι ότι το Aroyo έκλεισε και η επιχείρηση πωλείται!

Σμουατς

poontangdee είπε...

Πριν καν διαβασω το ονομα, καταλαβα οτι εννοουσες το Aroyo.
Απο τα πρωτα, και μακραν αγαπημενο μαγαζι, που επισκεφθηκα στο Γκαζι.
Ασχετο που μετα μετακινηθηκα προς fantaseed μερια λογω παρεας.

Με λυπει παρα πολυ που εκλεισε παντως οπως γραφει ο anon απο πανου. Ειχα πολυ ομορφες εμπειριες/αναμνησεις με την κοπελα μου εκει. Αααχ.

Γιάννης είπε...

Έκλεισε???Πάει η ταράτσα δλδ?κρίμα...

koperti είπε...

μα,πώς να μην τους λένε γυρολόγους,αφού γυρίζουν γύρους τους δρόμους;;

εμένα μου λείπει το γκάζι π.μ.(προ μετρό),αν και τότε δεν είχα ανακαλύψει ακόμη τη γκέι μεριά του,όμως με τραβούσε απίστευτα η βιομηχανική ατμόσφαιρα,οι άχτιστοι χώροι των κτιρίων που αναρωτιέσαι"τι είναι;ποιανού;" και τα σκοτοσκότεινα στενάκια.με χαλάει πολύ που συνέβη αυτό που δε μ'αρέσει επουδενί:πλατεία-κατ'εμέ εκτός "παλιού"κλίματος-και πάνω της σειρά από καφετέριες(ιχτς!)

παρ'όλα αυτά,όσο κι αν γκρινιάζω, ξέρω ότι θα πηγαίνω και θα πηγαίνω γιατί μ'αρέσει.γιατί έχω ζήσει όμορφα πράγματα στους δρόμους του.και ακόμη πιο όμορφα στα μαγαζιά του.

γεια!=)