Ακόμα και σήμερα αγχώνομαι για το πού θα κρύψω τα «προσωπικά» πράγματα όταν έρχονται οι γονείς μου να με δουν στην Αθήνα. Ακόμα και σήμερα υπάρχει ένας χώρος για να καταχωνιάζω τον εαυτό μου. Το άγχος στα χρόνια του λυκείου ήταν φυσικά μεγαλύτερο, έμαθα με τον καιρό να αγχώνομαι λιγότερο, γενικώς. Το άγχος τότε αφορούσε και τους φίλους και τους γνωστούς και όλους, γενικά. Ο φόβος μήπως μάθουν. Ο φόβος για τους άλλους που μπούμερανγκ γύριζε σε φόβο για ‘μένα. Έφτανα να φοβάμαι τον εαυτό μου, να θέλω να γίνω κάτι άλλο, να θέλω να γίνω σαν τους άλλους ώστε να πάψω να τους φοβάμαι. Τα εφηβικά χρόνια είναι περίεργα, δύσκολα, ο κόσμος μεταλλάσσεται στα μάτια σου κι εσύ πρέπει να ακολουθήσεις. Όταν αυτός ο κόσμος σού είναι τελείως ξένος κι εχθρικός, τα πράγματα μοιάζουν απλά αδύνατα. Ακόμα μοιάζουν. Kι όμως εσύ πρέπει πάντα να προχωράς . Αυτά είχα να πω για τους gay εφήβους.